عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مَالِكٍ ابْنِ بُحَيْنَةَ رضي الله عنه: أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ إِذَا صَلَّى فَرَّجَ بَيْنَ يَدَيْهِ حَتَّى يَبْدُوَ بَيَاضُ إِبْطَيْهِ.
از عبدالله بن مالک بن بُحَینة ـ رضی الله عنه ـ روایت است که: هرگاه پیامبر ـ صلی الله علیه وسلم ـ نماز می‌گزارد دستانش را چنان از هم باز نگه می‌داشت که سفیدی زیر بغل‌هایش دیده می‌شد.
بخارى و مسلم در روايت آن اتفاق دارنددرجهصحیح است
شرح
هرگاه پیامبر ـ صلی الله علیه وسلم ـ به سجده می‌رفت، دستانش را باز و دور از هم قرار می‌داد و هر دست مانند بال از پهلو دور می‌شد، تا جایی که رنگ پوست زیر بغلش آشکار می‌شد؛ و این از روی مبالغه در باز کردن بازوها و دور نگه داشتن آنها از پهلوها در هنگام سجده بوده است.
فواید
- مستحب بودن این حالت در سجده، یعنی دور نگه داشتن بازوها از پهلوها.
- این کار برای کسی که پشت سر امام نماز می‌خواند، در صورتی که باعث آزار و اذیت اطرافیانش شود، مشروع نیست.
- چنین حالتی در سجده، حکمت‌ها و فواید بسیار دارد، از جمله: اظهار نشاط و رغبت به نماز؛ و همچنین اگر بر همهٔ اعضای وضو تکیه دهد هر عضو، حق خود را از عبادت ادا می‌کند. همچنین گفته شده: حکمت آن است که این حالت به تواضع نزدیک‌تر است و باعث می‌شود پیشانی و بینی بهتر بر زمین قرار بگیرند؛ و همچنین باعث می‌شود هر عضو از دیگری متمایز شود.
مرجع
صحيح البخاري (1/ 87) (390). صحيح مسلم (1/ 356) (495). تيسير العلام شرح عمدة الأحكام، للبسام (ص162). تنبيه الأفهام شرح عمدة الأحكام، لابن عثيمين (2/ 207). الإلمام بشرح عمدة الأحكام، لإسماعيل الأنصاري (1/ 134).