At-Tawba

لَوْ كَانَ عَرَضًا قَرِيبًا وَسَفَرًا قَاصِدًا لَّٱتَّبَعُوكَ وَلَـٰكِنۢ بَعُدَتْ عَلَيْهِمُ ٱلشُّقَّةُ ۚ وَسَيَحْلِفُونَ بِٱللَّهِ لَوِ ٱسْتَطَعْنَا لَخَرَجْنَا مَعَكُمْ يُهْلِكُونَ أَنفُسَهُمْ وَٱللَّهُ يَعْلَمُ إِنَّهُمْ لَكَـٰذِبُونَ ۴۲

{42} "Lau ingelikuwa" kutoka kwenu ni kwa sababu ya kutafuta kitu cha karibu au manufaa ya kidunia yanayopatikana kwa urahisi au safari hii ingekuwa "safari fupi;" yaani, karibu na rahisi "basi hakika wangelikufuata" kwa sababu ya kutokuwepo taabu nyingi, "Lakini wameona ni mbali na kuna mashaka." Yaani, umbali wake ulikuwa mrefu kwao, na safari iliwawia ngumu. Ndiyo maana walipata uzito wakaacha kutoka nawe. Na hili si alama za uja, bali mja wa kweli ni yule anayemwabudu Mola wake Mlezi kwa kila hali, anayefanya ibada nyepesi na ngumu. Basi huyu ndiye mja wa Mwenyezi Mungu kwa hali zote. "Nao wataapa kwa Mwenyezi Mungu: Tungeliweza, basi bila ya shaka tungelitoka pamoja nanyi." Yaani, wataapa kwamba kubakia kwao nyuma wasitoke ni kwamba wana udhuru, na kwamba hawawezi hilo. "Wanaziangamiza nafsi zao" kwa kukaa nyuma, na kusema uwongo, na kusema yasiyo hali halisi. "Na Mwenyezi Mungu anajua kuwa hakika hao ni waongo." Na lawama hii ni ya wanafiki tu, ambao walibaki nyuma ya Nabii – sala na salamu zimshukie – katika vita vya Tabuk, na wakatoa nyudhuru za uongo namna walivyotoa, basi Nabii – swala na amani ziwe juu yake – akawasamehe kwa kutoa kwa udhuru tu, bila ya kuwajaribu ili imbainikie ni nani mkweli na ni nani mwongo. Na ndiyo maana Mwenyezi Mungu akamlaumu juu ya kuharakisha huku kuwakubalia udhuru wao. Kwa hivyo akasema: