Al-Fajr

وَٱلْفَجْرِ ۱ وَلَيَالٍ عَشْرٍ ۲ وَٱلشَّفْعِ وَٱلْوَتْرِ ۳ وَٱلَّيْلِ إِذَا يَسْرِ ۴ هَلْ فِى ذَٰلِكَ قَسَمٌ لِّذِى حِجْرٍ ۵

{1 - 5} Hapa Mwenyezi Mungu Mtukufu aliapa kwa alfajiri, kwa sababu katika kuondoka usiku na kuingia mchana kuna ishara zinazoashiria ukamilifu wa uwezo wa Mwenyezi Mungu Mtukufu, na kwamba Yeye Mwenyezi Mungu ndiye mwenye kuendesha kila jambo, ambaye hakuna anayepasa kuabudiwa isipokuwa Yeye tu. Pia wakati wa Alfajiri kuna swala bora na yenye heshima ambayo ni vizuri Mwenyezi Mungu kuapa kwa wakati huo. Na ndiyo maana akaapa baada yake kwa usiku kumi, ambayo kwa mtazamo sahihi ni usiku kumi za Ramadhani au usiku kumi za Dhul-Hijja. Kwani hizo ni usiku zinazojumuisha masiku adhimu, na ndani yake kuna ibada na vitendo vya kujiweka karibu na Mweneyezi Mungu ambavyo havitokei katika nyakati zinginezo. Katika usiku kumi za Ramadhani, kuna Laylatul-Qadr, ambayo ni bora kuliko miezi elfu moja, na katika mchana wake kuna kufunga saumu mwishoni mwa Ramadhani, ambayo ni moja katika nguzo kuu za Uislamu. Na katika siku kumi za Dhul-Hijja, kuna kusimama Arafa, ambapo Mwenyezi Mungu huwasamehe waja wake kwa msamaha unaomhuzunisha Shetani. Kwani Shetani hakuwahi kuonekana amedunika zaidi wala kushindwa zaidi kuliko Siku ya Arafa. Kwa sababu ya yale anayoona ya kuteremka kwa malaika na rehema za Mwenyezi Mungu kwa waja wake, na vitendo vingi vya Hija na Umra vinafanyika humo, na haya ni mambo makubwa yanayostahiki Mwenyezi Mungu kuapa kwayo. "Na kwa usiku unapopita;" yaani, wakati linapoanza giza lake na kuwafunika waja, kwa hivyo wakatulia, wakatulia na wakatua, jambo ambalo ni rehema kwao na hekima kutoka kwake. "Je, hapana katika haya kiapo kwa mwenye akili?" Ndiyo, baadhi ya hayo yanatosha kwa mwenye moyo au akatega sikio naye yupo anashuhudia.