Fussilat

لَّا يَسْـَٔمُ ٱلْإِنسَـٰنُ مِن دُعَآءِ ٱلْخَيْرِ وَإِن مَّسَّهُ ٱلشَّرُّ فَيَـُٔوسٌ قَنُوطٌ ۴۹

{49} Hapa Mwenyezi Mungu anaelezea kuhusu maumbile ya asili ya mwanadamu jinsi alivyo, na kutokuwa na subira na ustahimilivu kwake, si juu ya heri wala juu ya shari, isipokuwa yule ambaye Mwenyezi Mungu alimtoa kutoka katika hali hii na kumpeleka kwenye hali ya ukamilifu. Akasema, "Mwanadamu hachoki kuomba dua za heri" Yaani, hachoki kamwe kuchoki kumuomba Mwenyezi Mungu utajiri, mali, watoto na mahitaji mengineyo ya kidunia, na anaendelea kufanya hivyo tu. Haridhiki na kidogo wala kingi katika hivyo. Lau atapata vile atakavyovipata katika maisha ya kidunia, basi angeendelea tu kutafuta zaidi. "Na inapompata shari" kama vile maradhi, umasikini, na aina mbalimbali za balaa, "mara huvunjika moyo muno akakata tamaa sana" kutokana na rehema ya Mwenyezi Mungu Mtukufu, na anadhani kuwa balaa hii ndiyo itakayompelekea kuangamia, na anachanganyikiwa kwa sababu mambo yamefanyika kwa njia ambayo hapendi. Isipokuwa wale walioamini na wakatenda mema. Wao, wanapopatwa na wema, neema, na mambo wanayoyapenda, wanamshukuru Mwenyezi Mungu Mtukufu, na wanahofu kwamba neema hiyo ya Mwenyezi Mungu juu yao huenda ni kwa njia ya kuwatwaa polepole na kuwapa muhula. Na wakipatwa na msiba katika nafsi zao, mali zao na watoto wao, wanasubiri na wanatarajia fadhila za Mola wao Mlezi, wala hawakati tamaa.