Aal-i-Imraan

مَّا كَانَ ٱللَّهُ لِيَذَرَ ٱلْمُؤْمِنِينَ عَلَىٰ مَآ أَنتُمْ عَلَيْهِ حَتَّىٰ يَمِيزَ ٱلْخَبِيثَ مِنَ ٱلطَّيِّبِ ۗ وَمَا كَانَ ٱللَّهُ لِيُطْلِعَكُمْ عَلَى ٱلْغَيْبِ وَلَـٰكِنَّ ٱللَّهَ يَجْتَبِى مِن رُّسُلِهِۦ مَن يَشَآءُ ۖ فَـَٔامِنُوا۟ بِٱللَّهِ وَرُسُلِهِۦ ۚ وَإِن تُؤْمِنُوا۟ وَتَتَّقُوا۟ فَلَكُمْ أَجْرٌ عَظِيمٌ ۱۷۹

{179} Yani, haikuwa katika hekima ya Mwenyezi Mungu kuwaacha Waumini katika hali mliyo nayo ya kuchanganyika na kutotenganisha, mpaka apambanue mbaya kutokana na mwema, na Muumini kutokana na mnafiki, na mkweli kutokana na mwongo. Na haikuwa katika hekima yake pia kuwajulisha waja wake mambo ya ghaibu ambayo anaijua kuhusu waja wake. Kwa hivyo, hekima yake ya kustaajabisha ikalazimu awajaribu waja wake kwa kuwajaribu kwa yale yenye kuwapambanua waovu kutokana na wema kwa aina za majaribio na mitihani. Kwa hivyo, Mwenyezi Mungu akawatuma Mitume wake, na akaamrisha watiiwe, na kuwafuata, na kuwaamini, na akawaahidi kwa imani na uchamungu malipo makubwa. Basi watu wakagawanyika kulingana na kufuata kwao Mitume katika makundi mawili: Watiifu na waasi. Na Waumini na Wanafiki. Na Waislamu na Makafiri. Ili itokee kwa sababu ya hayo thawabu na adhabu. Na ili udhihirike uadilifu wake, na fadhila zake, na hekima yake kwa viumbe vyake.