Al-Israa

وَمَا مَنَعَنَآ أَن نُّرْسِلَ بِٱلْـَٔايَـٰتِ إِلَّآ أَن كَذَّبَ بِهَا ٱلْأَوَّلُونَ ۚ وَءَاتَيْنَا ثَمُودَ ٱلنَّاقَةَ مُبْصِرَةً فَظَلَمُوا۟ بِهَا ۚ وَمَا نُرْسِلُ بِٱلْـَٔايَـٰتِ إِلَّا تَخْوِيفًا ۵۹

{59} Yeye Mtukufu anataja rehema yake ya kutoteremsha ishara wanazopendekeza hao wanaokadhibisha, na kwamba halikumzuia Yeye kuzituma isipokuwa kwa kuhofia waje kuzikadhibisha. Na wakizikadhibisha, adhabu inawapata haraka bila ya kuchelewa, kama ilivyowafanya wa mwanzo ambao walizikadhibisha. Na miongoni mwa ishara kubwa zaidi ni ile ishara aliyoituma Mwenyezi Mungu kwa Thamud, ambaye ni ngamia jike mkubwa mwenye kung’aa sana, ambaye kabila zima lilikuwa linakunywa maziwa kutoka kwake lakini wakaikadhibisha ishara hiyo, basi wakapatwa na yale aliyotuhadithia Mwenyezi Mungu katika Kitabu chake. Na hawa pia, lau zitawajia ishara kubwa kubwa, hawataamini. Kwa maana, hakikuwazuia kuamini kuficha kwa yale waliyokuja nayo Mtume na kuchanganyika kwake: ni haki au batili? Kwani zimekuja hoja nyingi zinazoashiria usahihi wa yale aliyowajia nayo, jambo lanalosababisha aongoke anayetafuta uwongofu, na ishara zinginezo ni mfano wa hizo tu, na ni lazima watazitendea kama walivyozitendea zinginezo. Kwa hivyo kuacha kuziteremsha ilhali hii ndiyo hali, ni bora kwao na ni la manufaa zaidi. Na kauli yake, “Nasi hatutumi Ishara isipokuwa kwa ajili ya kuhadharisha.” Yaani, hazikukusudiwa kuwa sababu ya kuamini kwao ambako hakuwezi kupatikana bila ya hizo, bali zilikusudiwa kuhofisha na kutishia, ili wakomeke na yale waliyonayo.