پرش به محتوا
Tafsīr al-Māwardī · Al-Anbiyaa
سورهٔ ۲۱

Al-Anbiyaa

النكت والعيون

این متن عربی یک تفسیر کلاسیک است، همان‌گونه که در Quranic Universal Library (QUL، از Tarteel) آمده و از نسخهٔ باز داده‌های QUL گرفته شده که spa5k/tafsir_api نگه می‌دارد. QUL نمی‌گوید از کدام چاپ پیروی می‌کند و برای متن‌ها مجوزی بیان نمی‌کند، پس حق نمایش آن‌ها تأیید نشده است. کسی آن را با کتاب چاپی یا نسخهٔ خطی مقایسه نکرده و عالمی آن را بررسی نکرده است. هر بخش در کنار آیه‌هایی آمده که دربارهٔ آن‌ها توضیح می‌دهد و این آیه‌ها متن قرآن از Tanzil است، همان‌گونه که آنجا هست. جایی که متن یادداشتی از ویراستار در قلاب‌های دوگانه دارد، همان‌گونه که هست نشان داده می‌شود. هنوز ترجمه‌ای وجود ندارد.

متن ازQuranic Universal Libraryspa5k/tafsir_apiMITبرداشته‌شده در 2026-10-21

آیه‌های ۶۸–۷۰

قَالُوا۟ حَرِّقُوهُ وَٱنصُرُوٓا۟ ءَالِهَتَكُمْ إِن كُنتُمْ فَـٰعِلِينَ ۶۸ قُلْنَا يَـٰنَارُ كُونِى بَرْدًا وَسَلَـٰمًا عَلَىٰٓ إِبْرَٰهِيمَ ۶۹ وَأَرَادُوا۟ بِهِۦ كَيْدًا فَجَعَلْنَـٰهُمُ ٱلْأَخْسَرِينَ ۷۰

﴿قالُوا حَرِّقُوهُ وانْصُرُوا آلِهَتَكم إنْ كُنْتُمْ فاعِلِينَ﴾ وفي الَّذِي أشارَ عَلَيْهِمْ بِذَلِكَ قَوْلانِ: أحَدُهُما: أنَّهُ رَجُلٌ مِن أعْرابِ فارِسَ يَعْنِي أكْرادَ فارِسَ، قالَهُ ابْنُ عُمَرَ، ومُجاهِدٌ.

وابْنُ جُرَيْجٍ.

الثّانِي: أنَّهُ هَيْزُونُ فَخَسَفَ اللَّهُ بِهِ الأرْضَ وهو يَتَجَلْجَلُ فِيها إلى يَوْمِ القِيامَةِ.

وَقِيلَ إنَّ إبْراهِيمَ حِينَ أُوثِقَ لِيُلْقى في النّارِ فَقالَ: لا إلَهَ إلّا أنْتَ سُبْحانَكَ رَبَّ العالَمِينَ، لَكَ الحَمْدُ ولَكَ المُلْكُ لا شَرِيكَ لَكَ.

وَقالَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ: كانَتْ كَلِمَةُ إبْراهِيمَ حِينَ أُلْقِيَ في النّارِ: حَسْبِيَ اللَّهُ ونِعْمَ الوَكِيلُ.

قالَ قَتادَةُ: فَما أحْرَقَتِ النّارُ مِنهُ إلّا وِثاقَهُ.

قالَ ابْنُ جُرَيْجٍ: أُلْقِيَ إبْراهِيمُ في النّارِ وهو ابْنُ سِتٍّ وعِشْرِينَ سَنَةً.

وَقالَ كَعْبٌ: «لَمْ يَبْقَ في الأرْضِ يَوْمَئِذٍ إلّا مَن يُطْفِئُ عَنْ إبْراهِيمَ النّارَ، إلّا الوَزَغُ فَإنَّها كانَتْ تَنْفُخُ عَلَيْهِ؛ فَلِذَلِكَ أمَرَ النَّبِيُّ ﷺ بِقَتْلِها.

» قالَ الكَلْبِيُّ: بَنَوْا لَهُ أتُّونًا ألْقَوْهُ فِيهِ، وأوْقَدُوا عَلَيْهِ النّارَ سَبْعَةَ أيّامٍ، ثُمَّ أطْبَقُوهُ عَلَيْهِ وفَتَحُوهُ مِنَ الغَدِ، فَإذا هو عِرْقٌ أبْيَضُ لَمْ يَحْتَرِقْ، وبَرَدَتْ نارُ الأرْضِ فَما أنْضَجَتْ يَوْمَئِذٍ كُراعًا.

(p-٤٥٤)قَوْلُهُ تَعالى: ﴿قُلْنا يا نارُ كُونِي بَرْدًا وسَلامًا عَلى إبْراهِيمَ﴾ جَعَلَ اللَّهُ فِيها بَرْدًا يَدْفَعُ حَرَّها، وحَرًّا يَدْفَعُ بَرْدَها، فَصارَتْ سَلامًا عَلَيْهِ.

قالَ أبُو العالِيَةِ: ولَوْ لَمْ يَقُلْ (سَلامًا) لَكانَ بَرْدُها أشَدَّ عَلَيْهِ مِن حَرِّها، ولَوْ لَمْ يَقُلْ (عَلى إبْراهِيمَ) لَكانَ بَرْدُها باقِيًا عَلى الأبَدِ.