الأعراف

وَٱذْكُر رَّبَّكَ فِى نَفْسِكَ تَضَرُّعًا وَخِيفَةً وَدُونَ ٱلْجَهْرِ مِنَ ٱلْقَوْلِ بِٱلْغُدُوِّ وَٱلْـَٔاصَالِ وَلَا تَكُن مِّنَ ٱلْغَـٰفِلِينَ ٢٠٥

{205} Kumkumbuka Mwenyezi Mungu Mtukufu kunakuwa kwa moyo, na kunakuwa kwa ulimi, na kunakuwa kwa vyote viwili, na huku ndiko aina kamili zaidi ya kukumbuka na hali zake. Basi Mwenyezi Mungu akamwamrisha mja wake na Mtume wake Muhammad mwanzo na wengineo kwa kumfuata kumkumbuka Mola wake Mlezi katika nafsi yake. Yaani, kwa ikhlasi na akiwa peke yake, "kwa unyenyekevu;" yaani, kwa kunyenyekea kwa ulimi wako, na kwa kurudia aina za kukumbuka, "na hofu" katika moyo wako, kwa kuwa na hofu juu ya Mwenyezi Mungu, mwenye moyo wa hofu juu yake, akihofu kwamba matendo yake yanaweza kuwa hayakukubaliwa. Na alama ya hofu ni kwamba afanye bidii na kujitahidi katika kukamilisha matendo, na kuyafanya yatengenee, na kushauri juu yake. "Na bila ya kuinua sauti juu kwa kauli," yaani, kuwa wastani, usiswali kwa sauti kubwa wala usinyamaze katika swala zako, na tafuta njia baina ya hayo "asubuhi," mwanzo wa mchana, "na jioni" mwisho wake. Na nyakati hizi mbili [katika kumkumbuka Mwenyezi Mungu] ndani yake zina ubora na fadhila juu ya zinginezo. "Wala usiwe miongoni wa walioghafilika," wale ambao walimsahau Mwenyezi Mungu, naye akawasahaulisha nafsi zao. Kwani walinyimwa heri ya dunia na akhera, na wakampa mgongo yule ambaye kila furaha na kufaulu kuko katika kumkumbuka na kumuabudu. Na wakamgeukia yule ambaye kila taabu na kuambulia patupu viko katika kujishughulisha naye. Na hizi ni katika adabu ambazo mja anapaswa kuzizingatia kwa haki ya kuzizingatia. Nazo ni kumkumbuka Mwenyezi Mungu kwa wingi nyakati za usiku na mchana, hasa pande mbili za mchana, kwa ikhlasi, na khushuu, na unyenyekevu, na kujidhalilisha, kwa utulivu, huku moyo wake na ulimi wake vikiingiana, kwa adabu njema, na adhama, na kuielekea dua na ukumbusho, na kumhudhria kwa moyo wake na kutoghafilika. Kwani, Mwenyzi Mungu haitikii dua kutoka katika moyo ulioghafilika au uliopumbaa.