آل عمران

إِن يَنصُرْكُمُ ٱللَّهُ فَلَا غَالِبَ لَكُمْ ۖ وَإِن يَخْذُلْكُمْ فَمَن ذَا ٱلَّذِى يَنصُرُكُم مِّنۢ بَعْدِهِۦ ۗ وَعَلَى ٱللَّهِ فَلْيَتَوَكَّلِ ٱلْمُؤْمِنُونَ ١٦٠

{160} Yani, ikiwa Mwenyezi Mungu atawapa nusura yake na msaada wake, “basi hapana wa kuwashinda.” Hata wakiwakusanyikia wote walio katika maeneo yake na kile walicho nacho katika idadi na maandalizi. Kwa sababu, Mwenyezi Mungu hana wa kumshinda. Na aliwashinda waja na akawachukua kwa nywele zao za upande wa mbele ya kichwa, basi hasongi mnyama yeyote isipokuwa kwa idhini yake, wala hatulii isipokuwa kwa idhini yake. “Na asipowasaidia” na akawaachia nafsi zenu “basi ni nani huyo baada yake atakayewanusuru?” Basi hakuna budi kwamba mtashindwa hata kama viumbe vyote vitawasaidia. Na ndani ya hayo, kuna amri ya kuomba msaada kwa Mwenyezi Mungu na kumtegemea Yeye na kujitenga na kuwa na nguvu na uwezo. Na ndiyo maana akasema, “Na kwa Mwenyezi Mungu tu, basi na wategemee Waumini.” Na kutanguliza mtendwa, kunaidhinisha kumwekea mipaka. Yani, kwa Mwenyezi Mungu, tegemeeni, na si kwa asiyekuwa Yeye. Kwa sababu ilikwisha julikana kuwa Yeye pekee ndiye msaidizi. Kwa hivyo kumtegemea Yeye ni upwekeshaji unaoleta kile kilichokusudiwa. Na kumtegemea asiyekuwa Yeye ni shirki isiyo na manufaa kwa mwenyewe, bali ni yenye madhara. Na katika Aya hii kuna amri ya kumtegemea Mwenyezi Mungu peke yake, na kwamba kulingana na imani ya mja kunakuwa kutegemea kwake.