الأحزاب

إِنَّ ٱلَّذِينَ يُؤْذُونَ ٱللَّهَ وَرَسُولَهُۥ لَعَنَهُمُ ٱللَّهُ فِى ٱلدُّنْيَا وَٱلْـَٔاخِرَةِ وَأَعَدَّ لَهُمْ عَذَابًا مُّهِينًا ٥٧ وَٱلَّذِينَ يُؤْذُونَ ٱلْمُؤْمِنِينَ وَٱلْمُؤْمِنَـٰتِ بِغَيْرِ مَا ٱكْتَسَبُوا۟ فَقَدِ ٱحْتَمَلُوا۟ بُهْتَـٰنًا وَإِثْمًا مُّبِينًا ٥٨

{57 - 58} Mwenyezi Mungu Mtukufu alipoamrisha kwamba Mtume wake - rehema na amani za Mwenyezi Mungu ziwe juu yake - apewe taadhima, akakataza kumuudhi, na akaahidi adhabu kali juu kufanya hivy. Kwa hivyo akasema, "Hakika wanaomuudhi Mwenyezi Mungu na Mtume wake" sawa kwa maneno au kwa vitendo, kama vile kutukana, kumtia dosari, kutia dosari dini yake, au chochote kinachoweza kumdhuru, "Mwenyezi Mungu amewalaani duniani;" yaani, aliwaweka mbali na akawafukuzilia mbali. Na katika laana zao duniani ni kwamba anapaswa kuuawa mwenye kumtukana Mtume na kumdhuru "na Akhera, na amewaandalia adhabu ya kufedhehesha" iwe malipo kwake kwa sababbu ya maudhi yake hayo, na kwamba naye ataudhiwa kwa adhabu [ya kuumiza], kwa maana kumudhi Mtume si kama kumuudhi mtu mwingine. Kwa sababu, yeye rehema na amani za Mwenyezi Mungu ziwe juu yake, hakuna mja anayeweza kumwamini Mwenyezi Mungu mpaka amuamini Mtume wake, na inapasa kumpa taadhima ambayo ni miongoni mwa matakwa ya imani, jambo ambalo linalazimu asiwe kama mtu mwingine yeyote. Ijapokuwa pia kuwaudhi Waumini ni dhambi kubwa, na ndiyo maana akasema kuhusu hilo, "Na wale wanaowaudhi Waumini wanaume na wanawake pasi na wao kufanya kosa lolote;" lenye kulazimu waudhiwe, "bila ya shaka wamebeba" migongoni kwao "dhuluma," ambapo waliwaudhi bila ya sababu "na dhambi iliyodhahiri," ambapo walivuka mipaka yao na wakaivunjia amri ya Mwenyezi Mungu heshima yake iliyohitaji waiheshimu. Ndiyo maana kumtukana mmoja wa waumini kunalazimu mtu kuadhibiwa kulingana na hali yake na kiwango cha cheo chake. Kwa hivo, adhabu ya mwenye kuwatukana Maswahaba ni kubwa zaidi, na adhabu ya mwenye kuwatukana wanazuoni na watu wa dini ni kubwa kuliko watu wengineo.