آل عمران

لَقَدْ مَنَّ ٱللَّهُ عَلَى ٱلْمُؤْمِنِينَ إِذْ بَعَثَ فِيهِمْ رَسُولًا مِّنْ أَنفُسِهِمْ يَتْلُوا۟ عَلَيْهِمْ ءَايَـٰتِهِۦ وَيُزَكِّيهِمْ وَيُعَلِّمُهُمُ ٱلْكِتَـٰبَ وَٱلْحِكْمَةَ وَإِن كَانُوا۟ مِن قَبْلُ لَفِى ضَلَـٰلٍ مُّبِينٍ ١٦٤

{164} Neema hii ambayo Mwenyezi Mungu aliwaneemesha kwayo waja wake ndiyo neema kubwa zaidi. Bali ndiyo asili yake. Nayo ni kuwaneemesha kwa Mtume huyu mtukufu ambaye kwaye Mwenyezi Mungu aliwaokoa kutokana na upotovu, na akawalinda kwaye na kutokana na kuangamia. Akasema, “Hakika, Mwenyezi Mungu amewafanyia wema mkubwa Waumini alipowaletea Mtume kutoka miongoni mwao wenyewe.” Wanaijua nasaba yake, na hali yake, na lugha yake. Ni wa kutoka kwa watu wao, na kabila lao. Ni mwenye kuwanasihi, mwenye kuwahurumia. Anawasomea Aya za Mwenyezi Mungu. Anawafundisha matamshi yake na maana zake. “Anawatakasa” kutokana na ushirikina, na maasia, na machafu, tabia zote mabaya. “Na anawafundisha Kitabu.” Ima ni hiki kitabu ambacho ni Qur-ani, basi inakuwa kauli yake, “Anawasomea Aya zake.” Kinachokusudiwa nayo ni ishara za kiulimwengu, au kinachomaanishwa na kitabu hapa ni kuandika, basi anakuwa aliwaneemesha kwa kuwafundisha kitabu na kuandika ambako kwako elimu zinafahamika na kuhifadhiwa. “Na hekima.” Nayo ni Sunnah ambayo ni dada wa Qur-ani, au kuweka vitu pahali pake na kujua siri za Sharia. Basi akawakusanyia kuwafunza hukumu na kile ambacho kwacho hukumu zinatekelezwa, na kile ambacho kwacho yanapatikana manufaa yake na matunda yake. Basi wakawapita viumbe vyote kwa mambo haya makubwa, na wakawa miongoni mwa wanachuoni wanaomuabudu Mola wao Mlezi peke yake. “Ijapokuwa kabla ya hapo,” yani, kutumwa kwa Mtume huyu; “walikuwa katika upotovu ulio wazi.” Hawaijui njia yenye kufikisha kwa Mola wao Mlezi, wala yale yenye kutakasa nafsi na kuzitakasa. Lakini yale yenye kuwapambia ujinga wao, wanayafanya hata kama hayo yanapingana na mawazo ya walimwengu.