النور

رِجَالٌ لَّا تُلْهِيهِمْ تِجَـٰرَةٌ وَلَا بَيْعٌ عَن ذِكْرِ ٱللَّهِ وَإِقَامِ ٱلصَّلَوٰةِ وَإِيتَآءِ ٱلزَّكَوٰةِ ۙ يَخَافُونَ يَوْمًا تَتَقَلَّبُ فِيهِ ٱلْقُلُوبُ وَٱلْأَبْصَـٰرُ ٣٧

{37} Kisha Mwenyezi Mungu Mtukufu akawasifu watu wake kwa ibada, na akasema: "wanamtakasa yeye;" kwa ikhlas, "asubuhi;" mwanzo wa mchana, "na jioni;" na jioni "watu." Ameweka nyakati hizi mbili, kwa ajili ya heshima yao na kwa urahisi na wepesi wa kumwendea Mwenyezi Mungu, na usahali wake, unajumuishwa katika hilo swala na mambo mengine. Ndiyo maana Dhikri za asubuhi na jioni zilianzishwa na nyiradi za asubuhi na jioni; yaani, watu hutukuza Mwenyezi Mungu ndani yake , na je ni watu gani? Wao sio miongoni mwa wale wanaomwathiri Mola wao kwa dunia wao wenyewe, wala kwa biashara na faida inayomilikiwa naye. ''Biashara wala kuuza hakuwashughulishi.'' Hii ni pamoja na kila faida inayokusudiwa kulipwa, kwa hivyo inakuwa kauli yake, ''wala kuuza.'' Hivyo kauli yake, ''Hakuna kuuza;'' ni dalili ya huruma baina ya mahsusi na jumla. Kwa sababu ya kiasi kikubwa cha kujishughulisha na kuuza kwa wengine. Hawa ndio watu, hata wakifanya biashara, hata wakauza na wakanunua; hakuna ubaya kwa hilo, lakini haliwashughulishi katika kuyatanguliza na kuyatanguliza kuliko, ''Na kumtaja Mwenyezi Mungu, na kushika Sala, na kutoa Zaka.'' Bali waliifanya kumtii Mwenyezi Mungu na kumuabudu ndilo lengo lao kuu, hamu na mwisho wa lengo lao. Basi yale yaliyokuja baina yao na yeye, wakayakanusha. Kwa kuwa kuacha dunia hii ni vigumu kwa nafsi nyingi na kupenda faida kupitia aina mbalimbali za biashara ni vipenzi kwao, na kuacha ni vigumu kwao katika hali nyingi na wanaelemewa na kutoa haki za Mwenyezi Mungu kwa hilo; akataja yale yanayomhimiza kufanya hivyo, ili kumtia moyo na kumtia hofu. Na akasema: ''Wanaiogopa Siku ambayo nyoyo na macho yatageuka,'' kwa sababu ya utisho wake na usumbufu wa nyoyo na miili. Kwa hivyo, waliiogopa siku hiyo, kwani ingekuwa rahisi kwao kufanya kazi na kuacha nyuma yale ambayo yangewashughulisha.