مريم

وَٱذْكُرْ فِى ٱلْكِتَـٰبِ إِبْرَٰهِيمَ ۚ إِنَّهُۥ كَانَ صِدِّيقًا نَّبِيًّا ٤١

Kitabu kikubwa, bora na cha juu kabisa ni kitabu hiki kilicho wazi na ukumbusho wa hekima. Ikiwa habari imetajwa ndani yake; ilikuwa ni habari ya kweli, yenye kustahiki zaidi, na yenye manufaa zaidi, hata kama amri na makatazo yalitajwa ndani yake. Ilikuwa ni amri na makatazo yenye rehema zaidi, ya haki, na ya haki, hata kama malipo, ahadi na tishio vilitajwa ndani yake. Ilikuwa ni haki kabisa, yenye kustahiki zaidi, na yenye dalili nyingi zaidi ya hekima. Aliwanyanyua hadhi na hadhi yao ya juu kwa sababu ya yale waliyoyafanya ya kumuabudu Mwenyezi Mungu, kumpenda, kurejea kwake, kutekeleza haki zake na haki za waja wake, kuwalingania watu kwa Mwenyezi Mungu na kuwa na subira katika hayo, na vituo vilivyotukuka na vituo vya juu. Kwa hiyo Mungu alitaja katika surah hii kundi la manabii; Mwenyezi Mungu anamwamrisha Mtume wake kuwataja; Kwa sababu kuwataja kunamsifu Mwenyezi Mungu na wao, na kunawafafanulia fadhila zake na wema wake, na kuna kutia moyo kuwaamini, kuwapenda, na kuwaiga, hivyo akasema:

{41}"Na mtaje katika Kitabu Ibrahim. Hakika yeye alikuwa mkweli mno na Nabii." Mwenyezi Mungu alimkusanyia ukweli na utume. Na alikuwa mkweli katika maneno yake, matendo yake, na hali zake, na anasadikisha kila alichoamrishwa kusadiki, na hilo linalazimu kwamba alikuwa na elimu kubwa yenye kuufikia moyo wake, yenye kuuathiri, yenye kuufanya kuwa na yakini, na kutenda matendo mema kamili. Na Ibrahim, amani iwe juu yake, ndiye mbora zaidi wa Mitume wote baada ya Muhammad – rehema na amani za Mwenyezi Mungu zimshukie – na yeye ndiye baba wa tatu wa madhehebu bora, na ndiye ambaye Mwenyezi Mungu aliipa dhuria yake unabii na Kitabu. Naye ndiye aliyewalingania viumbe kwa Mwenyezi Mungu, na akavumilia mateso makubwa aliyopitiwa. Akawalingania walio karibu na walio mbali, na akafanya bidii katika kumlingania baba yake kiasi alivyoweza.