العصر

وَٱلْعَصْرِ ١ إِنَّ ٱلْإِنسَـٰنَ لَفِى خُسْرٍ ٢ إِلَّا ٱلَّذِينَ ءَامَنُوا۟ وَعَمِلُوا۟ ٱلصَّـٰلِحَـٰتِ وَتَوَاصَوْا۟ بِٱلْحَقِّ وَتَوَاصَوْا۟ بِٱلصَّبْرِ ٣

{1 - 3} Mwenyezi Mungu aliapa kwa zama, ambayo ni usiku na mchana, mahali pa matendo ya waja; kwamba kila mwanadamu yuko katika hasara. Na hasara ni ya viwango vingi na vinavyotofautiana: inaweza kuwa ni hasara kabisa; kama hali ya mtu aliyepoteza dunia na Akhera, na akakosa neema, na akastahiki kuingia Jahannamu. Na inaweza kuwa hasara kwa namna fulani lakini si kwa njia nyinginezo, na ndiyo maana Mwenyezi Mungu akawajumuisha watu wote katika hasara isipokuwa mwenye kusifika kwa sifa nne: Kuamini yale ambayo Mwenyezi Mungu ameamuru kuyaamini, nayo imani haiwezi kuwepo bila elimu. Kwani hilo ni tawi lake na haiwezi kutimia bila hilo. Na matendo mema. Na hilo linajumuisha matendo mema yote, ya dhahiri na yaliyofichika, yanayohusiana na haki za Mwenyezi Mungu na haki za waja wake, ya faradhi na yanayopendekezwa. Na kuusiana haki ambayo ni imani na matendo mema, kuhimizana na kupeana moyo kufanya hivyo. Na kuusiana kuwa na subira katika kumtii Mwenyezi Mungu, na katika kutomuasi Mwenyezi Mungu, na katika mipango ya Mwenyezi Mungu mchungu. Kwa hivyo kwa mambo mawili ya kwanza, mja anajikamilisha mwenyewe, na kwa mambo mawili ya mwisho, anawakamilisha wengine, na kwa kukamilika kwa mambo manne hayo, mja anakuwa amesalimika kutokana na hasara na akaweza kupata faida kubwa.